Zimne dziecko

Marius von Mayenburg

seria Nowa Dramaturgia TR
przekład Elżbieta Ogrodowska-Jesionek 
72 str., format 125 x 190
oprawa miękka ze skrzydełkami
rok wydania: 2003

cena w TR: 10 zł

Marius von Mayenburg urodził się w 1972 roku w Monachium w rodzinie lekarskiej. Po ukończeniu liceum humanistycznego zapisał się w swoim rodzinnym mieście na uniwersytet, gdzie studiował literaturę starogermańską. W 1992 roku przeniósł się do Berlina. Nie przerywając studiów germanistycznych, podjął naukę dramaturgii w Hochschule der Künste. Był dramaturgiem prowadzonego przez Thomasa Ostermeiera Baracke przy Deutsches Theater w Berlinie. Od kilku lat pełni funkcję autora rezydenta w Schaubühne am Lehniner Platz.

Jego pierwszy dramat Haarmann, napisany w 1995 roku, został zrealizowany w formie słuchowiska w Baracke. Następną sztukę Messerhelden pisarz wyreżyserował sam w Orph Theater w Berlinie. W czasie obchodów 99. rocznicy urodzin Bertolta Brechta w Berliner Ensemble wystawiono jednoaktową farsę Mayenburga Fräulein Danzer. Inną jednoaktówkę Monsterdämmerung zrealizowano jako spektakl plenerowy teatru Volksbühne am Rosa-Luxemburg-Platz. Opinię jednego z najciekawszych niemieckich dramatopisarzy młodego pokolenia Mayenburg zdobył sobie dramatami Ogień w głowie i Pasożyty.

Dużym uznaniem publiczności i krytyki cieszył się zwłaszcza pierwszy z nich, który przyniósł autorowi nagrodę im. Kleista dla młodych dramatopisarzy i nagrodę frankfurckiej Fundacji Autorów. Do sukcesu sztuki w niemałym stopniu przyczynił się pokazywany na wielu festiwalach europejskich spektakl wyreżyserowany przez Thomasa Ostermeiera w Deutsches Schauspielhaus w Hamburgu.

Akcja Zimnego dziecka – najnowszej sztuki Mariusa von Mayenburga – znowu rozgrywa się w rodzinnym kręgu. I choć podobnie jak w głośnym i obsypanym nagrodami Ogniu w głowie jest to na pewno krąg piekła, tym razem krytyka rodzinnych relacji, które ogniskują i odzwierciedlają kryzys społeczeństwa, wydaje się mniej drapieżna. W celu jej przeprowadzenia Mayenburg nie tylko inaczej rozłożył akcenty, ale przede wszystkim inaczej posłużył się teatralną konwencją. Elementy filmowego montażu i filmowej narracji służą tu zacieraniu różnicy pomiędzy realnym życiem bohaterów a światem ich (najczęściej erotycznych) fantazji. Autor nadal realizuje postulowane m. in. przez Thomasa Ostermeiera założenia nowego realizmu – próbuje nadać codziennym wydarzeniom interesującą, teatralną formę, odwołuje się do przeżyć widza, o tym, co psychiczne mówi poprzez to, co cielesne. Jednocześnie próbuje zbadać, jak daleko w ramach tej estetyki można odejść od realizmu, przetworzyć i przekroczyć rzeczywistość. I przekracza. Ale jest to przekroczenie bardzo pragmatyczne: po prostu z zewnątrz widać wyraźniej i więcej. Premiera Zimnego dziecka odbyła się w grudniu 2002 roku w Schaubühne w Berlinie.

Wydano we współpracy z Goethe-Institut Warschau.