info

instalacja wideo
część pierwsza: REKONESANS

Aktorzy:
Janusz Chabior, Jan Dravnel, Roma Gąsiorowska, Aleksandra Konieczna, Magdalena Kuta, Cezary Kosiński, Eryk Lubos, Lech Łotocki, Rafał Maćkowiak, Sebastian Pawlak, Agnieszka Podsiadlik, Tomasz Tyndyk, Katarzyna Warnke

Operatorzy: Mateusz Wajda, Paweł Ziemilski

Właściwie nie wiemy, czy oni śmieją się z nami, czy z nas. Nie wiemy, czy się śmieją razem, czy to przypadek, że akurat się tu znaleźli w takich, a nie innych konfiguracjach. Chcielibyśmy, żeby ich wesołość, ich dobre samopoczucie, były zaproszeniem. Żeby to była wizytówka teatru, albo wizytówka ich samych. Żeby była zaczątkiem wspólnoty. Tymczasem trudno powiedzieć, co kryje się za tą wizytówką. Oni wciąż powracają, wciąż równie niewinni i powierzchowni. Ich rozbawienie jest rozbrajające, ale po jakimś czasie staje się niepokojące (chwilami sami wydają się nim zaniepokojeni). Pozostają instrumentem sztuki, teatru. Dalej robią to, co mają robić. Rozpoznajemy w nich aktorów, i oni też zdają się wahać między własnym aktorstwem a tym, co poza (??) sceną. Kiedy na nas patrzą, nie wiemy, czy chodzi o wyzwanie rzucone widzowi, czy może kamerzyście, reżyserowi, a może po prostu takie mieli zadanie? W końcu co chwila rezygnują, poddają się, gubią, jakby za bardzo starali się odnaleźć. Wykroczyć poza grę?

[chodzi mi o] coś bardzo prostego.
[chodzi mi o] pewien stan.
[chodzi mi o] ten stan, kiedy człowiek jest pozostawiony sam sobie.
[chodzi mi o] ten moment, kiedy człowiek się odnajduje. czyli odnajduje samego siebie, a jednocześnie sytuuje się gdzieś, w konkretnym miejscu.
i o ten stan pomiędzy, kiedy świadomość włóczy się po meandrach, kiedy nie jest się pewnym samego siebie.

reconnaissance. czyli: odnalezienie się. czyli: uznanie. ktoś uznaje kogoś innego. ktoś jest uznany. czyli: rozpoznanie. ty jesteś (tym) kimś. to jest (tym) czymś. czyli: ponowne poznanie. poznanie czegoś, co już się znało. paradoks elektry: elektra wie, i nie wie, że to jej brat przed nią stoi.
rekonesans. sprawdzanie. jak daleko. dokąd można dojść. dokąd trzeba dojść, żeby. gdzie są granice. kiedy wpadam już w coś innego. i czym, kim jest to inne.

podoba mi się, że tak mało o nich wiem.
podoba mi się, że pozostają aktorami.
i że nie są aktorami inaczej, niż wszyscy pozostali.
podoba mi się, co potrafią, przez to, że tak ich nazwaliśmy: aktorzy.

ten się śmieje, kto się śmieje naprawdę. a aktorzy?
Wojtek Ziemilski

Wojtek Ziemilski - artysta wizualny, reżyser teatralny. Przez dłuższy czas mieszkał w Portugalii, gdzie przygotował m.in. spektakl multimedialny Hamlet Light, znakomicie przyjęty przez krytyków. Autor bloga o sztuce nowoczesnej: http://new-art.blogspot.com